مهران احمدی از نقش کوتاهش در«یک کارگر ساده نیازمندیم» می گوید؛ طول یک نقش برایم اهمیت دارد، اما عرض آن مهم تر است

[ad_1]

 او مانند بسیاری دیگر از بازیگران سینما و تلویزیون خاستگاه اصلی اش تئاتر است و دهه ۷۰ نقش های زیادی را روی صحنه بازی کرده، اما بیشتر مردم او را با نقش بهبود در سریال «پایتخت» می شناسند. احمدی البته نقش های بسیاری را در سینما هم بازی کرده که از ماندگارترین آنها می توان به «بیست»، «هیچ»، «آلزایمر»، «اسب حیوان نجیبی است»، «بغض» و… اشاره کرد. او این روزها با فیلم سینمایی «کارگر ساده نیازمندیم» به کارگردانی منوچهر هادی بر پرده سینماها حضور دارد و در این فیلم نقش پدری را بازی می کند که بتازگی همراه خانواده اش به تهران مهاجرت کرده و با فلافلی کوچکی که در جنوب شهر دارد خانواده اش را تامین می کند. او برای کسب و کار مقداری پول نزول می کند تا مغازه کناری را بخرد، اما… . به بهانه بازی مهران احمدی در این فیلم گفت وگویی با او انجام دادیم که در ادامه می خوانید.

این روزها «یک کارگر ساده نیازمندیم» را بر پرده سینماها دارید. چطور شد بازی در این فیلم را قبول کردید؟
فیلمنامه را دوست داشتم و نقش «رحمت» برایم متفاوت از سایر نقش هایی بود که تا به امروز بازی کرده بودم.

تفاوت از چه لحاظ؟
کاراکتری که در این فیلم بازی می کنم مردی جنوبی است که به لحاظ رفتاری، لهجه، عکس العمل ها و… متفاوت از دیگر نقش های کارنامه ام بود.

شما کارهای قبلی منوچهر هادی، کارگردان این فیلم را هم دیده بودید؟ منظورم این است که سبقه کاری ایشان در انتخاب این نقش تاثیر داشت؟
بله، قطعا. بعضا کارهای سینمایی و تلویزیونی منوچهر هادی را دیده بودم و می دانستم به کارهای اجتماعی علاقه مند است و دغدغه اش را دارد. با دیدن فیلم های او به این نتیجه رسیدم که حد استاندارد را در کارهایش رعایت می کند و بعضا کارهایش هم مورد استقبال مردم واقع می شود.

همان طور که گفتید شخصیت رحمت حدود ۲۰ دقیقه در شروع فیلم حضور دارد. برایم جالب است که بدانم چرا شما نقشی به این اندازه کوتاه را پذیرفتید؟
درست است که طول یک نقش برایم اهمیت دارد، اما عرض آن مهم تر است. البته من قبلا هم سابقه بازی در نقش های تقریبا کوتاه را داشتم. مثلا در فیلم «بغض» به کارگردانی رضا درمیشیان هم در نقش عمویی هستم که کشته می شود و دیگر در جریان فیلم حضور ندارد. من وقتی ببینم نقشی در روند داستان تاثیرگذار است حتما آن را بازی می کنم. نه تنها من بلکه خیلی از بازیگران هم چنین نظری را در پذیرش یک نقش دارند. ضمن این که کلیت کار هم برای من مهم است. مسلما متن قوی و گروه حرفه ای، من را برای قبول یک نقش ترغیب می کند. بله، نقش من بعد از ۲۰ دقیقه در فیلم تمام می شود، اما تا پایان قصه همه از او حرف می زنند و در واقع در جریان داستان گم نمی شود. تمام رویدادی که بعد از قتل رحمت رخ می دهد حول محور شخصیت اوست و تماشاگر دنبال این است که بداند به دست چه کسی و چرا به قتل رسیده.

رحمت یک شخصیت زحمتکش و خانواده دوست است که در عین این که نوعی عصبیت مهارنشده و تندمزاجی در او وجود دارد، اما برای مخاطب جذاب است و بازی شما نیز آن را باورپذیر کرده است، چطور به این نقش رسیدید؟
من یک فرصت دو هفته ای برای پیدا کردن این شخصیت و ارتباط برقرار کردن با او داشتم. همان طور که گفتم با شیوه زندگی جنوبی ها آشنا هستم و همین آشنایی در باورپذیری این نقش و غلوآمیز نشدن اش به من کمک زیادی کرد. من می دانستم مردهای خوزستانی حس تعصب شدیدی به خانواده خود دارند. در کنار اینها خیلی از ما از شهرستان به تهران آمده ایم. همیشه دیده ام شهرستانی هایی را که به هوای باغ سبز به تهران می آیند و فکر می کنند در تهران می توانند پیشرفت های خیلی چشمگیری داشته باشند، اما این تصور بیشتر شکل سراب را دارد. چون پیشرفت کاری، درسی و… در شهرستان ها هم میسر می شود. خیلی ها می آیند تهران و در این مسیر با انواع و اقسام مشکلات مواجه می شوند و بعضا حتی خانواده شان هم متلاشی می شود. در «کارگر ساده نیازمندیم» تمام شخصیت های داستان از شهرستان به تهران آمده اند و همگی از کارگری فعالیت شان را شروع کرده اند. بعضی از اینها تبدیل به کارتل اقتصادی شده اند و بعضی دیگر دلال یا کلاهبردار یا…. آنها برای بقای خود با هم دست به گریبان می شوند و همین دست به گریبانی وقایع تلخی را می آفریند که تمام عمرشان را تحت الشعاع قرار می دهد. من و همه عوامل گروه راجع به تمام این مسائل با هم صحبت می کردیم که نتیجه اش شد این فیلم.

بله، اتفاقا به نظرم کاراکتر رحمت دقیقا به دلیل همین قرار گرفتن در شرایط سخت زندگی است که برای مهار و حفظ خانواده خود برخوردی غیرمنطقی و خشونت آمیز با دختر خود دارد و نکته اینجاست که باز هم پدر دوست داشتنی برای دخترش است. خودتان هم پدر دوست داشتنی برای دخترتان هستید؟
این را باید باران دخترم بگوید! من فقط می توانم بگویم که به هیچ وجه مثل رحمت خشن نیستم. ممکن است که در جهت وظایف پدری ام هشدارهایی به دخترم بدهم، اما با آرامش. هر پدری قطعا در شرایط عصبی و ناراحتی قرار می گیرد، اما باید بتواند خودش را کنترل کند. کاری که رحمت نمی کرد. اصولا کسانی در ارتباطات خانوادگی شان موفق اند که بتوانند عقلانیت و منطق را در زندگی شان به کار ببرند.

خودتان ما به ازای چنین کاراکترهایی را قبلا دیده بودید یا جذابیت های این نقش به خلاقیت های فردی خودتان بر می گردد؟
بله، من به عینه این آدم ها را دیدم که در بعضی موارد زندگی شان هم متلاشی شده. آنها با فکرهای دیگری وارد تهران می شوند و در عوض چیز دیگری نصیب شان می شود. من وقتی نقشی را در فیلمنامه می خوانم طرح کلی از آن در ذهنم می آید که برگرفته از مشاهداتم در جامعه و تخیل است که در نهایت با صحبت هایی که با کارگردان می کنم تکمیل تر می شود.

به نظر شما یک بازیگر چه کار باید انجام دهد که هم به درستی نقش هایش را انتخاب کند و هم محبوبیت اش را در میان مردم حفظ کند؟
نمی دانم من در چنین موقعیتی هستم که بتوانم به این سوال جواب دهم یا خیر! به هر حال یک بازیگر باید انتخاب های به موقع و درستی برای ماندگاری اش در این حوزه داشته باشد، اما به اعتقاد من و خیلی های دیگر باید «آنی» هم در وجود خود بازیگر باشد. این «آن» البته ربطی به چهره ندارد، اما بعضی از بازیگران چیزی در وجودشان دارند که به قول معروف دوربین دوست اش دارد و به تبع آن به دل مخاطب هم می نشیند، اما در نهایت مهم ترین فاکتور موثر در این حرفه صداقت است. صداقت مهم ترین ویژگی است که می تواند در نقش ها خودش را نشان دهد و مخاطب از طریق چشم پی به این صداقت می برد. صداقت است که باعث می شود نقشی گرم و باورپذیر شود. من ادعای داشتن صداقت در بازیگری را ندارم، اما سعی ام را همیشه کردم که آن را داشته باشم و محبت مردم هم همواره شامل حالم بوده و هست.

«یک کارگر ساده نیازمندیم» را در اکران عمومی با مردم دیدید؟
الان که متاسفانه سرکار هستم و فرصت نکردم فیلم را در اکران عمومی ببینم، اما در جشنواره فجر فیلم را در سالن دیدم. فیلم «یک کارگر ساده نیازمندیم» داستان دارد و دغدغه مند اجتماعی است. مشکلات مطرح شده در فیلم در تهران بخصوص، بوفور دیده می شود و بنابراین برای مردم قابل درک و ملموس است. من تا امروز کسی را ندیدم که بگوید این چه فیلمی بود و… .مردم ما الان متاسفانه یا خوشبختانه بی رودربایستی شدند و اگر فیلم بدی ببینند، می آیند و در فضاهای مجازی حسابی هر چه دلشان بخواهد می گویند. الان فیلم های کمدی بیشتر از اکثر ژانرها طرفدار دارند، اما فیلم «کارگر ساده نیازمندیم» فیلم شریف و خوبی است که می توان آن را در کمال آرامش با خانواده تماشا کرد. چون الان بعضی از فیلم های کمدی را نمی توان با خانواده تماشا کرد و مرتب نگرانی که الان چه حرکتی یا حرفی از اینها سر می زند. بعد از دیدن «یک کارگر ساده نیازمندیم» آدم ها سنگین از سالن سینما خارج می شوند و فیلم چیزی به آنها می افزاید. به هر حال هر فیلمی در جایگاه خودش مخاطبانی دارد که قابل ارزش و احترام است و امیدوارم تمام فیلم ها از فروش خوبی برخوردار باشند.

در حال حاضر مشغول چه کاری هستید؟
الان در فیلم سینمایی «هزارپا» به کارگردانی ابوالحسن داودی مشغول بازی هستم و در تئاتر هم اگر بشود دوست دارم به زودی کاری انجام دهم.

تمرین لهجه جنوبی؟
همسر خود من خوزستانی است و زمان فیلمبرداری این فیلم هر شب با هم تمرین لهجه جنوبی می کردیم. اتفاقا باورپذیر بودن این لهجه برای من خیلی مهم بود. چون لهجه جنوبی، لهجه ای است که اگر یک مقدار اشتباه آن را ادا کنی، بد می شود و از آنجا که دیالوگ های من در همان ۲۰ دقیقه ای هم که در فیلم بازی دارم زیاد است دلم می خواست بتوانم درست آنها را ادا کنم. ضمن این که در همین ۱۴۱۵ سالی که با خوزستانی ها زندگی و معاشرت دارم با آداب و رسوم، شیوه زندگی، خلقیات و… آنها آشنا هستم و فضاهایشان را درک می کنم.

[ad_2]

لینک منبع

از هدیه تهرانی تا سروش صحت واکنش اینستاگرامی هنرمندان به درگذشت مریم میرزاخانی

[ad_1]

 

خبر درگذشت مریم میرزاخانی خیلی سریع با این مطلب که فیروز نادری از مدیران ارشد سازمان فضایی آمریکا(ناسا) در پست اینستاگرامی بدین مضمون «نوری که خاموش شد، قلبم شکست، خیلی زود رفت» منتشر کرد، تایید شد.
هنرمندان و سینماگران کشور نیز نسبت به درگذشت این نابغه ریاضی واکنش نشان دادند که در پی مرور می شود:

 بهاره کیان افشار
بهاره کیان افشار بازیگر سریال «کلاه پهلوی» نخستین هنرمندی بود که درگذشت مریم میرزاخانی را در صفحه اینستاگرام خود خبر داد و نوشت: نابغه بزرگ ایرانی و زن ایرانی پر افتخار ملی و جهانی و انسان متواضع و شریف و مهربان، ناباورانه و چه زود پرکشید… همواره بزرگ و پر افتخار و در اوج میمانی نازنین.

 هدیه تهرانی
هدیه تهرانی نیز در اینستاگرام خود با انتشار عکس میرزاخانی نوشت: باورکردنی نیست.

 نرگس آبیار
نرگس آبیار کارگردان فیلم سینمایی «نفس» نیز در اینستاگرام با انتشار تصویری از این نابغه گفت: صد افسوس.

سارا خوئینی ها
سارا خوئینی ها نیز نوشت: ۱۹ سال پیش اتوبوس تیم ملی المپیاد ریاضی ایران در مسیر اهواز به تهران دچار نقص فنی شد و به دره سقوط کرد! ٩ عضو تیم ملی المپیاد در ٢٠ سالگی از بین رفتند که چندین نفر از آنها مدال های نقره و طلا برای ایران کسب کرده بودند.
مریم میرزاخانی اما از این حادثه زنده بیرون آمد و ١٨ سال بعد در تمام دنیا درخشید و به عنوان اولین زن برنده جایزه نوبل ریاضیات (فیلدز) شد! پروفسور مریم میرزاخانی به طور رسمی دانشمند نخبه ریاضیات در قرن ٢١ شناخته شد و نامش یکی از پُر افتخارترین آثار ملی وطنم شد. تنها ٢ روز بود که خبر بیماری او را شنیده و به امید بهبود بودیم که متاسفانه بسیار زود ایشان را از دست دادیم!
من معتقدم چنین انسان های بزرگ و با ارزشی هرگز تمام شدنی نیستند ،کاش مریم میرزاخانی الگوی دختران و زنان جوان کشورم باشند که با وجود جایگاه ویژه و عظیمی که در دنیا پیدا کرده بودند سادگی و فروتنی و شرافتشان همواره همراهشان بود ،روحشان شاد و یادشان گرامی
من به احترام چنین زنان قدرتمندی سر تعظیم فرود می آورم که افتخار ملی ،جهانی و افتخار تمام ما بانوان هستند.

آناهیتا همتی
آناهیتا همتی نیز با انتشار تصویری از دوران کودکی و همچنین بزرگسالی مریم میرزاخانی نوشت: نابغه ریاضی، مریم میرزاخانی؛ باز هم تسلیت

سروش صحت
سروش صحت کارگردان سریال «ساختمان پزشکان» نیز نوشت: … به این چشم ها نگاه کنید، اسم مریم میرزاخانی را در گوگل جستجو کنید و بعد به عکس هایش نگاه کنید… وقتی در کلاس درس مقابل دانشجویانش جلوی تخته ایستاده به دست هایش نگاه کنید … به چشمهایش…

[ad_2]

لینک منبع

من داوود رشیدی‌ام، بچه خیابان ری کوچه آبشار / شیلات و کندو جزو کارهایی است که نمی‌توانم از یاد ببرم

[ad_1]

«شما را نمی‌دانم اما برای من، روشن‌ترین و قدیمی‌ترین تصویری که از میان سریال‌های «داوود رشیدی» در ذهن مانده، نقش او در سریال تلویزیونی «عطر گل یاس» است؛ شاید به دلیل فضای خاصی که آن سریال داشت. فضایی جدید (نسبت به سال‌های آخر دهه ١٣٦٠) که در میانه، با یادآوری خاطراتی به سال‌های خیلی قبل پرتت می‌کرد. تصاویری رنگی برای زمان حال‌ و سیاه‌ و سفید برای گذشته، قدیمی‌بودن را کاملا بازسازی کرده بود. داستان این سریال، داستان دو برادر است؛ دو برادری که هر دو در جوانی اهل پهلوانی و زورخانه بوده‌اند و بعدها به این دلیل که برادر بزرگ‌تر (داوود رشیدی) با خان منطقه حشر و نشر پیدا می‌کند و دخترش را به همسری برمی‌گزیند، رابطه آن دو به قهری سی ساله می‌انجامد و…

بعدها، فیلم‌هایی از او که کارهای قبل از انقلابش است، را هم دیدم. فیلمی مثل «فرار از تله» یا «کندو» و شاید به این دلیل که قبل از انقلاب بازی شده‌اند، ارزش‌های سینمایی‌شان چندان دیده نشده است؛ به‌ویژه فیلم «کندو».

داوود رشیدی که حالا با پیشوند «مرحوم» باید از او یاد کنیم، شاید از پرکارترین هنرپیشه‌ها و بازیگران سینما، تئاتر و تلویزیون باشد؛ مردی که در تمامی مقاطع این چند‌ سال همیشه در قاب تلویزیون دیده شد. سال‌ها پیش در مستند «پرواز قرن» ایفای نقش کرد؛ مستندی که به مناسبت دهه فجر ساخته شد و تیمی از ایران راهی فرانسه شدند تا آن مهماندار که در پرواز معروف به پرواز انقلاب (هواپیمایی ایر فرانس) امام (ره) را از پلکان هواپیما پایین آورد، پیدا کنند. در آن فیلم مستند داوود رشیدی نشان داد چقدر به زبان فرانسه مسلط است؛ زبانی نسبتا سخت که خود فرانسوی‌ها می‌گویند: ما آن‌ قدر تند صحبت می‌کنیم که خودمان هم نمی‌دانیم چه می‌گوییم. (دیالوگ فیلم «بهشت است غرب»؛ ساخته کاستا گاواراس)

از داوود رشیدی طی سال‌های حضورش تا آنجا که اطلاعات ما دست می‌دهد، ٤٠فیلم سینمایی، ٥٢کار تلویزیونی (سریال تله‌فیلم، تله‌تئاتر، راوی) ٣تئاتر، ٣ تهیه‌کنندگی، یک کتاب و یک مستند باقی مانده است.

خوب یادم هست تابستان بود که به قول خانم برومند، همسر داوود رشیدی قرار ملاقاتی با او تنظیم شد. قرار بود با او بنشینیم و از کارهایش در عالم سینما و تئاتر صحبت کنیم. ٢٤تیر بود. ملاقات باید در دفتر آقای رشیدی واقع در خیابان سهروردی تهران انجام می‌شد. ساعت حدود ١٠ در محل دفتر حاضر شدیم اما گویا آقای رشیدی که قرار بود با خانم برومند در این گفت‌وگو حاضر شوند، کمی دیرتر از موعد می‌آمدند. «علی دهکردی» هم در دفتر بود. خانم منشی که از تأخیر آقای رشیدی اطلاع داشت، می‌گفت: «حالا که قرار است کمی منتظر بمانید، بد نیست به لیست کارهای آقای رشیدی هم نگاهی بیندازید.» منشی که خیلی سر حال به‌ نظر نمی‌رسید، با جدیتی که معمولا در این نوع دیدارها انتظار نمی‌رود، چند برگ A٤ به ما داد که در آن سیاهه کارهای «داوود رشیدی» به چشم می‌خورد.

دفتر رشیدی کمی قدیمی و کمی سنتی به‌ نظر می‌رسید. در و دیوارش پر بود از پوسترهای کارهایی که آقای رشیدی در آن حضور داشته است. در محیط می‌شد چیزهایی دید که خبر از تعلق او به «سنت» می‌داد. حتی استکان‌هایی که در آن چای آورده بودند. انتظار کمتر از یک ساعت طول کشید. آقای رشیدی همراه خانم برومند آمدند.

رشیدی از گذشته‌ها می‌گفت. از این‌ که زندگی چطور گذشته است. در روایاتی که او از رویدادها داشت، موضوعی عجیب نهفته بود. حافظه قدیم او مثل ساعت کار می‌کرد. چنان از جزییات ماجرا می‌گفت که هیچ کم‌وکاستی دیده نمی‌شد اما وقتی به موضوعات اخیر می‌رسید، خانم برومند به کمکش می‌آمد؛ به‌ ویژه آن‌ جا که صحبت از مختارنامه شد، عملا هیچ به یاد نداشت. احساساتش آن‌ قدر بی‌غش بود که به او غبطه می‌خوردم. از برخی امور که حرف می‌زد، چشمانش نمناک می‌شد. گاهی هم موضوعات کمیک تعریف می‌کرد و «قاه‌قاه» می‌خندید، مثل همان خنده‌های معروفش. از دو نفر خیلی خوب یاد می‌کرد. علی حاتمی و پرویز فنی‌زاده. آدم‌هایی که سال‌هاست از بین ما رفته‌اند؛ به‌ ویژه وقتی از مرحوم فنی‌زاده حرف می‌زد بارها گفت: حیف شد؛ خیلی حیف شد.

در آنچه روی داد، خانم برومند نقش اصلی را بازی کرد. هم در هماهنگ‌ کردن برنامه مصاحبه و هم در حین گفت‌وگو که هر جا آقای رشیدی در خاطراتش نکته‌ای را از یاد می‌برد یا مواردی مانند بازی در سریال مختارنامه که اصلا در یاد نداشت را صحیح یا دوباره‌خوانی می‌کرد. احترام خانم می‌گفت: زندگی با داوود برای من خوب و شیرین است که البته مثل همه زندگی‌ها فرازوفرود و سختی هم داشته است. مثلا برخی از کارهای تاریخی بود که وقتی داوود در آنها نقش داشت، برای ما سخت بود. گاهی اوقات با هم سر بعضی کارها حاضر می‌شدیم اما زمان‌هایی هم بود که وقتی فیلمبرداری شروع می‌شد، تا یک ماه او را نمی‌دیدیم و این‌طور مواقع خیلی سخت بود.

مصاحبه با داود رشیدی چند ساعتی طول کشید. چند ساعتی که هنوز فرصتی پیش نیامده تا به‌ طور کامل منتشر شود. هیچ‌ وقت فضای کافی در جریده‌ای وجود نداشت تا  بتوانیم آن را به‌ طور کامل منتشر کنیم و گویا تقدیر هم بر این قرار گرفته که آن را در مناسبت سالگرد تولد او منتشر کنیم:

بیاید برای شروع از فیلم فرار از تله آغاز کنیم. فیلمی که نخستین کار سینمایی شما بود. در این فیلم نقش مردی را داشتید که دزد است. مردی که ریشه در یکی از عشایر دارد. آن سکانس از فیلم که همراه بهروز وثوقی به تماشای یکی از برنامه‌های سنتی عشایر عرب می‌روید، هنوز در یادم هست. بسیار تاثیرگذار بود؛ به‌ ویژه دیالوگی که بین شما و وثوقی ردوبدل می‌شود و درباره سنت‌های عشیره‌ای حرف می‌زنید. در زندگی معمول هم از این دغدغه‌ها دارید؟

بله، حتما این‌ طور است. البته متاسفانه آن سنت‌ها حالا از یاد رفته و چیزهای دیگری جایگزینش شده است. امروز میراث فرهنگی و معنوی عشایر در کل کشور رو به نابودی است و من از این بابت نگرانم. من به از دست رفتن سنت‌ها خیلی اهمیت می‌دهم. نکته‌ای که به نظر من جالب توجه است این‌ که بخشی از این میراث معنوی گلیم، گبه و جاجیم است که از گذشته دور تنها به‌ عنوان صنایع دستی یا وسیله‌ای تزیینی در بین عشایر به‌ شمار نمی‌آمده، بلکه ذره‌ذره زندگی مردمان عشایر در تاروپود این دست بافته‌هاست. اگر به مناطق  ییلاق و قشلاق عشایر مراجعه کنیم، می‌بینیم تا همین چند‌ سال پیش در یک منطقه عشایرنشین صد سیاه‌چادر بوده ولی متاسفانه امروز تعداد انگشت‌شماری از این سیاه‌چادرها و مردمان عشایری در آن‌جا هستند.

دلیلش چیست؟ خودتان برآوردی از این به تحلیل رفتن سنت‌ها دارید؟

خب به‌ طور طبیعی وقتی هر کدام از ما دغدغه‌ای داشته باشیم، درباره ابعادش فکر می‌کنیم. به نظر من آن چه باعث از دست رفتن این سنت‌ها شده، ریشه در مشکلات اقتصادی و تصمیمات ناآگاهانه برخی مسئولان مرتبط با عشایر دارد که باعث شده این افراد دچار فقر و تنگدستی شوند و نتوانند احتیاج‌های زندگی خود و حتی علوفه برای دام‌ها را فراهم کنند. به‌ نظر من به دلیل فقر زیاد، بسیاری از عشایر ناخواسته دام و زندگی خود را می‌فروشند و در نهایت وارد جامعه شهرنشینی می‌شوند. اگر بخواهیم این موضوع را مدیریت کنیم، باید شرایطی به وجود آوریم که بشود اقتصاد عشایر را سامان داد. اگر قرار باشد وضع اقتصادی عشایر به همین شکل باشد، قطعا اتفاقی نمی‌افتد.

وقتی در ذهنم مرور می‌کنم، به‌ نظرم موضوع از دست رفتن سنت‌ها برای شما آن‌ قدر مهم بوده که حتی در آثاری مربوط به این حوزه هم حضور پیدا کرده‌اید. اثری در این زمینه یادتان هست که درباره‌اش توضیح دهید؟

بله، اثری در این زمینه هست که در ذهنم ثبت شده. یکی از آخرین تجربه‌هایم در زمینه میراث فرهنگی و صنایع‌ دستی است. فیلم مستند «دست‌بافته‌های مادریم» را می‌گویم؛ فیلمی که به همراه همسرم (احترام برومند) در آن به نقش‌آفرینی پرداختم. موضوع صنایع دستی همیشه برای من میراثی جالب، قابل افتخار و دوست‌داشتنی بود اما حضور در فیلم «دست‌بافته‌های مادریم» باعث شد به نحو دیگری در مورد این داشته‌ها بیندیشم. حضور پیدا کردن در این فیلم که روایت شادی، عشق و غم زنان عشایر در تاروپود گلیم، گبه و جاجیم است، علاقه و حساسیت مرا به موضع صنایع‌ دستی دوچندان کرد؛ چرا که امروز می‌دانم این مردمان با چه شرایطی و در چه زیست‌بومی دست به خلق آثار هنری ایرانی می‌زنند. حضور من و احترام در فیلم «دست‌بافته‌های مادریم»  باعث شد تا حدود زیادی به ریزه‌کاری‌های موجود در این میراث آشنایی پیدا کنم.

اما حالا ظاهرا توجه خاصی به این داشته‌ها و سنت‌ها نمی‌شود؟

درست است اما اینها مال تغییراتی است که در طول زمان شکل گرفته است. به قول فرانسوی‌ها هر دوره علایق خود و خواست دوران خود را می‌طلبد. اگر به ارتباطات خانوادگی و دوستی بین آشنایان هم نگاه کنید، دگرگونی که از آن سخن می‌گویم را درک می‌کنید. همه‌ چیز تغییر کرده است. بخشی از این تغییر را باید به حساب دوره و زمانه بگذاریم. زندگی سریع‌تر شده و گرفتاری مردم بیشتر است اما نکته‌ای هست که نباید آن را از یاد ببریم. نباید از یاد ببریم دوره و زمانه تا حد خاصی مقصر هستند اما بقیه‌اش تقصیر ما است که دور و برمان را بیش از حد شلوغ کرده‌ایم. در واقع انگار ریش و قیچی را به دست روزگار سپرده‌ایم و ارتباط‌های‌مان رنگ‌وبوی گذشته را ندارند. مثلا توجه به هنر فرش کمتر شده و این موضوع بیشتر متوجه خود ماست. البته تا حدودی می‌شود به ارایه کارهای نو در زمینه صنایع‌دستی توجه کرد و توجه مردم و مسئولان را معطوف به این هنرها کرد اما بخش دیگر ماجرا اساسا زندگی شهری به‌ صورت نصفه‌ و نیمه است که خیلی از ما را اسیر خود کرده و نمی‌گذارد به آن طرف شهر هم نگاه کنیم. به روستا و عشایر هم نگاه کنیم.

نکته جالب درباره علاقه‌تان به سنت ایرانی، عشایر، گبه و گلیم و همه این چیزها آن‌جاست که می‌دانیم شما مدت زیادی خارج از کشور زندگی کرده‌اید. یادم هست وقتی شما را در مستند «پرواز قرن» دیدم، همان مستندی که برای پیدا کردن مهماندار ایرفرانس به فرانسه رفته بودید، خیلی خوب فرانسه صحبت می‌کردید…

بله! من فرانسه را به خوبی صحبت می‌کنم. مثل زبان مادری. درباره آن مستند هم خب موضوعاتی هست که نمی‌خواهم سرتان را به درد بیاورم و از آن عبور می‌کنم اما درباره این‌ که فرانسه را به خوبی صحبت می‌کنم، دقیقا به همان دلیل است که خودتان گفتید. من سال‌ها زیادی را در خارج از کشور زندگی کردم. دلیلش را هم چند باری گفته‌ام و به نظر خیلی‌ها می‌دانند. پدر من جزو کادر وزارت خارجه بود. ما هم به دلیل ماموریت پدرم، در بروکسل به سر می‌بردیم و بعدها هم به فرانسه رفتم و چند سالی در آنجا زندگی کردم. الان که ظاهرا مدارس ایرانی در خارج از کشور وجود دارد و برای فرزندان کارکنان سفارتخانه‌ها و دیگرانی که به دلیل ماموریت‌هایی به خارج از کشور می‌روند، این موقعیت هست که در مدارس ایرانی درس بخوانند اما آن زمان این‌ طور نبود. برای اعضای سفارتخانه‌ها و خانواده‌های‌شان این امکان بود که در مدارس خوب درس بخوانند. برای من هم مانند فرزندان دیگر اعضای وزارت خارجه، این موقعیت بود که در مدرسه‌ای خوب درس بخوانم. یادم هست که من را در یکی از بهترین مدارس بروکسل ثبت‌ نام کردند. آن موقع در مقطع دبیرستان درس می‌خواندم. دبیرستان‌مان شبانه‌روزی بود و ٢٤ساعته در آنجا حضور داشتیم مگر وقتی که تعطیلات بود. هیچ یادم نمی‌رود که شب نخست چقدر برایم سخت گذشت. معمول این است که مدارس شبانه‌روزی خوابگاه دارند و دانش‌آموزان زندگی خوابگاهی را تجربه می‌کنند. آن شب روی تختم دراز کشیده بودم و کسی را هم نمی‌شناختم که با او صحبت کنم یا درد و دل. اگر این‌ طور بود می‌شد نشست و با بچه‌ها از این‌ طرف و آن‌ طرف گفت و نبود پدر و مادر را از یاد برد اما من که تا آن زمان در میان خانواده بودم و در میان دوستان، دایم تصاویری از پدر، مادر و خواهرم جلوی چشمم بود. یاد دوستانم افتاده بودم که اگر می‌بودند، چقدر خوش می‌گذشت. هیچ یادم نمی‌ر‌ود که آن شب تا صبح گریه کردم. برای این‌ که کسی متوجه نشود، روی تختم دراز کشیده بودم و پتو را هم کشیدم روی سرم. آرام و بی‌صدا گریه می‌کردم و به تنهایی‌ام لعنت می‌فرستادم. روزهای بعد هم همین‌طور گذشت. خیلی احساس تنهایی می‌کردم. اما خب قرار نبود که همیشه این‌ طور باشد. وضع آن‌ طور بود و من هم باید با آن کنار می‌آمدم. کم‌کم به این فکر افتادم که اگر قرار است احساس تنهایی کمتری داشته باشم و دایم به فکر خانواده و دوستانم نیفتم، باید دوستانی برای خودم پیدا کنم. از آن زمان به بعد بود که اوضاع بهتر شد. با چند نفری آشنا شدم و کم‌کم اوضاع طوری شد که با همه آنها صمیمی شدم. همه جا با هم بودیم و آتش می‌سوزاندیم. مثل همه بچه‌های دیگر در این سنین. کم‌کم من و دوستانم شده بودیم یک گروه، نه اصلا یک باند. واقعا مثل اعضای یک باند رفتار می‌کردیم.

احتمالا آن زمان که با دوستان‌تان هماهنگ شده بودید دیگر وضع‌تان بهتر شده بود و وقت خوش‌گذراندن هم فرارسیده بود؟

هاه! درست است. واقعا دوران خوبی شروع شده بود. خیلی کارها می‌کردیم.

مثلا چه کارهایی؟

شما وقتی در دوران دبیرستان بودید با دوستان‌تان چه‌کار می‌کردید؟ ما هم همان کارها را می‌کردیم.

می‌دانید چرا پرسیدم؟ به این دلیل که برایم این سوال بود و هست که تفاوت من که در ایران بزرگ شدم و درس خواندم با کسی که در اروپا درس خوانده و بزرگ شده، چیست؟ مثلا من خودم خیلی کارها در دوران دبیرستان یا در دوران دانشجویی انجام دادم که عنصر شرارت در آن بوده، مثلا ما کلید خوابگاه را کش رفته بودیم و از روی آن یکی ساخته بودیم و هر وقت دل‌مان می‌خواست به خوابگاه می‌آمدیم، شما هم از این شرارت‌ها می‌کردید؟

تا دل‌تان بخواهد. یادتان نرود که از لحاظ کلی تفاوتی بین کسی که در دوره دبیرستان قرار دارد در ایران و فرانسه یا اتریش نیست. همه آدم‌هایی که در این سنین هستند، دوست دارند شرارت کنند و اصلا شرارت جزیی از این سن‌وسوال است، اتفاقا همین شرارت‌هاست که خاطرات آن دوران را شکل می‌دهد و تا ابد در ذهن آدم می‌ماند. من هم در آن دوران مثل بقیه شرارت‌هایی می‌کردم که دوران خوبم را رقم زده و خاطراتش هنوز در ذهنم مانده است.

نمونه‌هایش را می‌گویید؟

ما آن زمان زندگی خوابگاهی داشتیم. طی مدت تحصیل در دبیرستان با تعدادی از بچه‌ها اخت شده بودم که با هم یک باند را تشکیل داده بودیم. ویژگی زندگی خوابگاهی این است که باید نظم خاصی را در آن رعایت کنید. قانون دارد و قاعده. مثلا شب‌ها تا دیروقت نمی‌توانستیم بیرون بمانیم. ساعت ٨ باید در خوابگاه می‌بودیم، نه دیرتر. بعد هم باید مستقیم می‌رفتیم توی تختخواب و می‌خوابیدیم. مدیر خوابگاه روی این موضوع حساس بود، چون مدیر دبیرستان بازخواستش می‌کرد. حقم داشت. دبیرستان ما از مدارس خوب و صاحب‌نام بود و تعداد زیادی از فرزندان مقامات در آن درس می‌خواندند. مسئولیت زیادی برای مدیر دبیرستان و مدیر خوابگاه داشت، آنها هم تا می‌توانستند سخت می‌گرفتند. یادم نمی‌رود که همین موضوع باعث شده بود خوابگاه نگهبان داشته باشد. شب‌ها هر دوساعت یک‌ بار می‌آمد داخل و همه‌چیز را چک می‌کرد، این‌ که آیا کسی هست که سرجایش نباشد یا آیا همه خوابند یا در گوشه‌وکنار گعده گرفته‌اند. ساعت ورود و خروج هم دایم چک می‌شد. یکی از خواسته‌های ما در آن زمان این بود که بتوانم شب را بیرون از خوابگاه باشیم اما با آن مقررات سفت‌وسخت، امکان‌پذیر نبود. راه‌حلی که من و بچه‌ها برای بیرون ماندن از خوابگاه پیداکرده بودیم، فرار بود.

خب وقتی فرار می‌کردید با چک‌های هر دو ساعت یک‌ بار چه می‌کردید؟

راه‌حلش ساده بود. مدیر خوابگاه با آن مقررات و تنبیهاتی که در نظر داشت، بعید می‌دانست کسی ریسک شب بیرون ماندن را به جان بخرد. چک‌ها دوساعته هم این‌طور بود که نگهبان با چراغ‌قوه‌ای به‌ دست وارد خوابگاه می‌شد و جای بچه‌ها را چک می‌کرد. ما به تجربه فهمیده بودیم که نگهبان‌ها خیال‌شان راحت بود که کسی جرأت شب بیرون ماندن را ندارد تا چه رسد به فرار. می‌آمدند چراغ‌قوه‎ می‌انداختند و وقتی می‌دیدند بچه‌ها سرجای‌شان خوابیده‌اند، می‌رفتند.

شما چه می‌کردید؟

کاری که ما می‌کردیم این بود که بین دو کشیک که هر دو ساعت یک‌ بار بود و نگهبان همان اول که پست را تحویل می‌گرفت، می‌آمد و سالن را چک می‌کرد، فرار می‌کردیم. از پنجره بیرون می‌پریدیم و روی پشت‌بام می‌رفتیم، بعد می‌پریدیم توی حیاط و فرار. برای جای‌ خالی هم راه‌حل ساده‌ای گیر آورده بودیم، در اصل از اطمینان نگهبان‌ها و مدیر خوابگاه به تاثیر تنبیهات‌شان استفاده می‌کردیم.‌ پتو را لوله می‌کردیم و با متکا طوری به جای خودمان  قرار می‌دادیم که نگهبان وقتی از دور چک می‌کرد، تصورش این بود که یک نفر روی تختخواب است. یادش به‌خیر دوران خوبی بود.

با این حساب دل‌تان خیلی تنگ نمی‌شد؟

نه این‌طور هم نبود. ما خوش می‌گذراندیم، خیلی هم خوش می‌گذراندیم اما بعضی شب‌ها  واقعا دلتنگ می‌شدم. (الان هم دلتنگ گذشته‌ام). آن وقت بود که مثل همان شب نخست خوابگاه، پتو را می‌کشیدم روی سرم و به یاد پدر و مادرم، به یاد خواهرم و دیگر دوستانم، اشک می‌ریختم اما در این زمان اوضاع طوری شده بود که این حالت خیلی دوام نداشت. خب سنم کم بود و زرق‌وبرق اطراف هم بی‌تاثیر نبود. مهمتر از همه بچه‌هایی بود که در اطرافم بودند. همین می‌شد که خیلی زود غم‌ها از یادم می‌رفت و دوباره‌ آش همان ‌آش و کاسه همان کاسه بود.

بعد چه شد؟ منظورم این است که دبیرستان تمام شد. دانشگاه هم رفتید…

من تا کلاس یازدهم در بروکسل بودم و دیپلمم را هم در پاریس گرفتم. آن زمان که در خوابگاه بودیم، شنبه ظهر تا یکشنبه شب مرخصی داشتیم. در بروکسل به این دلیل که پدرم به پاریس منتقل شده بود، پسرعمه‌ام سرپرستی من را به عهده داشت. خوب یادم هست با هم به سینما می‌رفتیم. آدم خوش‌مشربی بود. یکی از کارهای‌مان در آن زمان این بود که چون سینماها خیی شلوغ بود، ما هم توی صف نمی‌ایستادیم، معمولا هم با اعتراض مردم روبه‌رو می‌شدیم.

چطور شد که سر از تئاتر درآوردید؟

وقتی من به پاریس رفتم، کلاس دوازدهم بودم. دیپلمم را در پاریس گرفتم و به دانشگاه رفتم تا علوم سیاسی بخوانم.

علوم سیاسی؟ چرا این رشته؟

خواست پدرم بود. خب شما از آدمی که جزو کادر وزارت امور خارجه یک کشور است، چه انتظاری دارید؟ پدر من هم همان ویژگی‌ها را داشت، اما با فعالیت من در تئاتر مخالف نبود. فقط می‌گفت: داود جان بیا منطقی باشیم. تو یک خواسته داری و من هم خواسته‌هایی دارم. می‌خواهی در تئاتر فعالیت کنی؟ از نظر من ایرادی ندارد، اما باید یک رشته دانشگاهی را بخوانی و پایان‌نامه‌ات را هم بگیری. حرف مردم خیلی مهم نیست، اما اگر این کار را نکنی می‌گویند نتوانست درس بخواند، رفت پی یللی تللی. رفت و مطرب شد. اینها حرف پدرم بود که از دغدغه‌هایش ناشی می‌شد. من هم اعتراضی نکردم. اتفاقا راضی هم بودم، چون آن زمان داشتن لیسانس علوم سیاسی در ایران  به کار می‌آمد. اصلا در دید خیلی‌ها تاثیر داشت.

بعد از اتمام دانشگاه سراغ تئاتر رفتید؟

نه این‌طور نبود. من وقتی نظر پدرم را فهمیدم، همزمان که در دانشگاه علوم سیاسی می‌خواندم، در کلاس بازیگری تئاتر هم شرکت می‌کردم. استادم در آن کلاس، خانم لاشنال بود که اسم‌ونامی هم داشت. او دستیار یکی از کارگردانان معروف در مکتب پاریس بود.

در جایی دیدم که گفته بودید استاد تئاترتان خیلی شما را دوست داشت. منظورتان همین خانم لاشنال بود؟

بله. او تاثیر زیادی بر من گذاشت. او مسن بود، اما در عین‌حال بسیار شاد، سرزنده و مهربان. ارتباطش با من آن‌قدر خوب بود که برایم کلاس خصوصی هم می‌گذاشت. از همان کلاس‌ها بود که به دنیای حرفه‌ای تئاتر قدم گذاشتم. در آن زمان خانم لاشنال تئاتری به نام  آنتیگونه در دست ساخت داشت، با همکاری فردی به نام بارژا. من هم در آنتیگونه نقش سرباز را بازی می‌کردم.

چطور نقشی بود؟

به‌نظر من نقش خوبی بود. اگر آنتیگونه را خوانده باشید، یک سرباز هست که معروف‌ترین چیزی که ممکن است در ذهن‌تان مانده باشد این است که خبر می‌آورد که آنتیگونه پس از این‌که برادرش کشته می‌شود، او را دفن می‌کند. من نقشه سربازی را داشتم که خبر می‎آورد آنتیگونه خاک روی جسد برادرش ریخته است. این نقش کمی هم جنبه‌های کمیک دارد.

فی‌‌سبیل‌الله کار کردید؟

نه، آن کار، کاری نیمه‌حرفه‌ای بود، اما بابتش دستمزد ‌گرفتم.

چطور وارد کار حرفه‌ای تئاتر شدید؟

قبل از این‌که به ایران برگردم، وارد کار حرفه‌ای تئاتر شدم. کار حرفه‌ای را با خانم لاشنال شروع کردم. تجربه خیلی خوبی را با او در تئاتر حرفه‌ای کسب کردم. البته این را هم بگویم در ژنو تئاتر «کاروژ» تئاتری کاملا حرفه‌ای بود که زیر نظر فردی به نام «سیمون» کار  می‌کرد و من آن‌جا هم رفتم.

همان سیمون معروف که بازیگر سینما بود؟

نه؛ مدیر کاروژ پروفسور سیمون، پسر او بود. یادم هست وقتی رفتم تا خودم را به او معرفی کنم و بگویم علاقه‌مندم که در تئاتر او کار کنم، یک داستان ایرانی را اجرا کردم. او آن‌قدر مجذوب شده بود که اصلا نفهمید کی سیگارش تمام شد. وقتی فهمید که گرمای ته مانده سیگار دستش را اذیت کرد و سیگار از دستش افتاد. این امتحان ورودی من به کاروژ  بود، سیمون آن‌قدر در کار فرو رفته بود که آن همه چیز یادش رفته بود. نخستین تئاتری که در آن‌جا بازی کردم، در نمایش ایوانوف بود. یادم نمی‌رود دستمزدی که از این کار گرفتم، نخستین دستمزد حرفه‌ای بود که با دوستان جشن گرفتیم و خوش‌گذراندیم.

کمی از زندگی‌تان هم بگوید. منظورم آن بخش است که در تهران بودید؟

من متولد تهرانم‌ سال ١٣١٢، خیابان ری، کوچه آبشار. فکر  کنم این را دیگر همه می‌دانند، چون بارها گفته‌ام، یعنی هر کدام از همکاران‌تان که پیش من آمده، گفته‌ام که نخستین تئاتری که بازی کردم، در نمایشی به کارگردانی استاد نوشین بود. توسط دخترخاله‌ام به او معرفی شدم. استاد نوشین در آن نمایش به تعدادی بچه نیاز داشت که باید نقش شاگردان یک کلاس را ایفا می‌کردند.

گفتید استاد نوشین بد نیست از او هم یادی کنیم…

تئاتری‌ها همه او را می‌شناسند. با واسطه یا بی‌واسطه. واقعا و به معنی واقعی کلمه استاد بود. او مردی بزرگ و استادی بی‌نظیر در تئاتر ایران بود که بعید است کسی نقش او را در تئاتر نادیده بگیرد. البته این رسم روزگار است که  افرادی چون او را از یاد ببرند، اما نمی‌توان نقشش در تئاتر ایران را از ذهن‌ها پاک کرد.

نام آن نمایش را به یاد دارید؟

بله. «مردم» اثر اصالتا فرانسوی بود، اما به فارسی ترجمه شده بود و من هم به‌عنوان یک شاگرد مدرسه‌ای در آن نقش داشتم. صحنه نخست، در کلاس درس اتفاق می‌افتاد که خود استاد نوشین معلش بود. در آن صحنه نوشین از کلاس می‌پرسید یک معلم خوب و فداکار وقتی بعد از کلاس درس به خانه می‌رود، چه حالی دارد؟ یکی از شاگردان دست بلند می‌کرد و می‌گفت آقا خستس و بعد مردم می‌خندیدند. من خیلی دوست داشتم این دیالوگ را خودم بگویم. همیشه آرزو می‌کردم او نیاد و من بگویم یا قبل از این‌که او دست بلند کند، من دست بلند کنم و بگویم، اما هیچ‌وقت جرأت نکردم. این نخستین‌بار تماسم با آیین تئاتر بود. از اول هم می‌آمدم و تماشا می‌کردم که بازیگران می‌آیند و هنوز تماشاچی نیامده و پرده هم افتاده. بعد رد می‌شوند و می‌روند و گریم می‌کنند و لباس‌های‌شان را عوض می‌کنند. بعد کم‌کم تماشاچی‌ها می‌آمدند و صدای تماشاچیان را آدم از پشت پرده می‌شنید که کم‌کم بلند‌تر می‌شد. همه اینها در خاطرم مانده. وقتی که پرده باز می‌شد، نور درون صحنه می‌تابید و مردم خاموش می‌شدند. این آیین و مراسم خیلی برای من جالب بود. هنوز هم آن‌روزها در ذهنم مانده. نخستین برخوردم با تئاتر حرفه‌ای با استاد نوشین بود که خیلی در تاریخ ما مرد مهمی بود.

اینها گذشت و شما خارج رفتید و برگشتید. در ایران اوضاع چطور گذشت؟

وقتی برگشتم همان ابتدا به اداره هنر‌های دراماتیک رفتم. آن زمان  ریاست اداره برعهده فردی به نام «دکتر فروغ» بود. او آدمی بزرگ و کار بلد بود، اما مته به خشخاش می‌گذاشت. نمی‌دانم اما شاید دلیلش این بود که با هم آشنایی خانوادگی داشتیم، اما هر چه بود، استخدام شدم. خودم علاقه به کارگردانی داشتم، اما او می‌گفت بهتر است بازیگری کنی. کار همان شد که او می‌خواست اما من هم بیکار ننشستم و دست آخر قبول کرد که به‌عنوان  بازیگر و کارگردان استخدام شوم. با استاد سمندریان هم همان جا آشنا شدم. ارتباط خوبی با هم داشتیم. علی حاتمی در همین دوره در کلاس‌های من شرکت می‌کرد و او را از این طریق شناختم. علی، این خصلت را داشت که خجالت نمی‌کشید. وقتی از بچه‌ها می‌پرسیدم که چه‌کسی حاضر است اجرا کند، او تنها کسی بود که اعلام آمادگی می‌کرد.

رابطه‌تان با علی حاتمی چطور شکل گرفت؟

من او را در همان کلاس‌هایی که خدمت‌تان عرض کردم دیدم. شاگردم بود، اما کم‌کم هوش و دقت و به‌ویژه علاقه‌اش من را متوجه او کرد. بعد از مدتی رابطه ما از آن رابطه کلاسی خارج شده بود و جاهای دیگر به ملاقاتم می‌آمد. حتی این رفت‌وآمدها بیشتر  شد و به رابطه خانوادگی انجامید. رفت‌وآمدها آن‌قدر زیاد شده بود که دختر من و علی، خیلی به هم انس گرفته بودند و حتی با هم مدرسه می‌رفتند و برمی‌گشتند. وقتی حاتمی «حسن کچل» را نوشت، از من خواست آن را کارگردانی کنم. کار سختی بود. نمایشنامه کاملا کاری ایرانی بود و من هم تجربه اجرای کار ایرانی نداشتم. اصلا آن‌قدر گفته بودن که رشیدی فرنگی‌کار است که خودم هم باورم شده بود و درک نمی‌کردم که چرا کارگردانی کار به من پیشنهاد شده. نمی‌دانم پرویز فنی‌زاده را می‌شناسید یا نه؟

همان فنی‌زاده که در دائی‌جان ناپلئون هم نقش داشت؟

دقیقا! خدا رحمتش کند در کار نمایش اعجوبه بود، اما خیلی حیف شد. واقعا حیف شد.

چرا؟

او استعداد خارق‌العاده‌ای داشت. به‌ نظر من آن‌طور که باید شناخته نشد و قدرش را هم کسی ندانست. وقتی او را به‌ عنوان نقش اول انتخاب کردم، خیلی‌ها با نظر من مخالف بودند. اما وقتی کار اجرا شد، به‌ نظر من تکرار نشدنی ظاهر شد. آن‌قدر خوب بازی کرد که شش هفت ماه یا در همین حدود، کار روی صحنه بود. استقبال مردم باورنکردنی بود.

شما از جمله بازیگران پرکاری هستید که هم در سینما، هم در تئاتر و هم در تلویزیون حضوری مستمر داشتید. اگر الان از شما بپرسیم که کدام کارهارا  بیشتر دوست دارید، چه می‌گویید؟

اگر ناراحت نمی‌شوید، خیلی مستقیم و سرراست می‌گویم این از سوال‌های بی‌معنایی است که معمولا پرسیده می‌شود. خب وقتی یک نفر، بازیگر حرفه‌ای است، همه‌ کارها را انتخاب کرده و تقریبا می‌توان گفت با آگاهی دست به انتخاب زده است.

آخر، هستند بازیگرانی که از روی اجبار مالی یا تنگناهای دیگر برخی از کارها را بازی می‌کنند. قبول ندارید؟

این را قبول دارم. بازیگر هم مثل تمام آدم‌های دیگر نیازهایی دارد. ممکن است در تنگنا قرار بگیرد و گاهی هم مجبور شود برخی از نقش‌ها را از روی اجبار بپذیرد.

برای شما هم این اتفاق افتاده؟

بله، برای من هم اتفاق افتاده. من هم مثل بقیه اما سعی‌ام همیشه این بوده تا درست انتخاب کنم. من تقریبا تمام کارهایی را که انجام دادم، دوست دارم. این‌که بگویم همه‌شان مثل فرزند من هستند که اغراق است، اما دوست دارم. البته این را هم بگویم که بعضی‌وقت‌ها کارهایی بود که وقتی پخش می‌شد خیلی دلچسب نبود. در زمان تولید همه چیز خوب پیش می‌رفت و به‌نظر کار خیلی خوبی می‌رسید، اما وقتی پخش می‌شد، انگار چیز دیگری بود.

پس برای شما هم هستند کارهایی که از بقیه بیشتر در ذهن‌تان مانده یا آنها را بیشتر از بقیه کارها دوست دارید؟

اگر این‌طور به ماجرا نگاه کنیم، بله. می‌توانم هزاردستان را نام ببرم. آوای فاخته هم خوب بود یا عطر گل یاس. یکی از این‌روزها و معصومیت از دست رفته هم کارهای خوبی بودند.

اینها سریال‌ها و کارهای تلویزیونی بود. در کارهای سینمایی چطور؟

شیلات و کندو جزو کارهایی است که نمی‌توانم از یاد ببرم.

از تئاتر هم بگویید…

در انتظار گودو و بعد پیروزی در شیکاگو.

از میان کارگردان‌هایی که با آنها کار کردید، اسم آقای میرباقری زیاد به چشم می‌خورد…

بله. نخستین‌بار در سریال گرگ‌ها بود که با او آشنا شدم. قبلش نمی‌شناخمش، اما وقتی با هم صحبت کردیم، معلوم بود خیلی اهل مطالعه است.  از همان کار به بعد با هم رفاقت پیدا کردیم و بعد در کارهای دیگر با هم همکاری کردیم. به نظر من میرباقری از کارگردان‌هایی است که ماندگار خواهد شد. او در مسیر حرفه‌ای خود، یک مسیر مشخص را دنبال کرده و ادامه داده است. به‌نظر من عامل موفقیتش همین موضوع است. او یک مسیر مشخص را ادامه داده، در آن مطالعه کرده و صاحب بینش شده ‌است. برای همین جزو آدم‌های کاربلد ما در ساخت سریال‌های تاریخی است.

کار در سینما چطور برای شما آغاز شد؟

من نخستین نقش سینمایی‌ام را در فیلم «فرار از تله» در کنار بهروز وثوقی بازی کردم. کارگردان آن فیلم، جلال مقدم بود. مقدم را از قبل می‌شناختم. بعد از آن در فیلم «کندو» حاضر شدم. یک فیلم دیگر هم بود به نام «فدایی» که کارگردانش آقای علامه‌زاده بود.

اینهایی که می‌گویید قبل از انقلاب است  یا بعد آن؟

اینها همه فیلم‌هایی است مربوط به زمانی که شما اصلا نبودید. مال قبل انقلاب. در همان زمان من فیلم «جهنم به اضافه من» را هم بازی کرد. کار دیگری هم بود که با مرحوم فردین در کنار هم نقش ایفا کردیم. اسمش «میعادگاه خشم» بود.

بعد از انقلاب به‌ هر حال شرایط سخت‌تر شده بود. در آن زمان هم در فیلمی حاضر شدید؟

این‌که شرایط سخت‌تر شده بود، درست است، اما بعد از مدتی فیلم‌های خوبی ساخته شد. همان اوایل انقلاب، «آقای هیروگلیف» را بازی کردم. کارگردانش آقای عرفان بود، البته آن کار توقیف شد. «جایزه»، «رهایی» «گل‌های داودی» و «بی‌بی چلچله» فیلم‌هایی بود که همان یکی دو‌سال بعد از انقلاب ساخته شد و من در آنها نقش داشتم. در همان سال‌ها بود که فیلم «شیلات» را به کارگردانی رضا میرلوحی بازی کردم، در فیلم نقش «خوجه ممد» را بازی می‌کردم و به‌نظر من فیلم بسیار خوبی بود.

شما در تلویزیون هم کارهای زیادی کردید؟

کار من در تلویزیون به دعوت آقای قطبی آغاز شد. البته من در آن زمان با عنوان مدیریتی کار را آغاز کردم. قطبی پیشنهاد کرد که کل کارهای نمایشی تلویزیون که بخش تئاتر و سریال را دربرمی‌گرفت، با نظر من باشد. آن زمان من با عنوان اداری مدیر گروه نمایش، وارد تلویزیون شدم. آن زمان ما یک شورا داشتیم که آقای علی نصیریان و علی حاتمی هم عضوش بودند و به‌خاطر  رابطه خوبی که داشتیم، تعامل بسیار مناسبی در شورا ایجاد شد.

آدم‌های دیگری هم عضو این شورا بودند. در شورا چه می‌کردید؟

غیر از حاتمی و نصیریان، جلال ستاری، شنگله، زهری و پزشک‌زاده هم بودند. در این شورا ما تمام نمایش‌ها، سریال‌ها و تئاترهایی را که قرار بود تولید شود، تایید می‌کردیم.

آن زمان کار چطور بود؟

به‌نظر من فضای کاری آن زمان با امروز قابل مقایسه نیست. فضا آن‌قدر نامناسب بود که من مجبور شدم از وزارت فرهنگ و ارشاد، استعفا بدهم. بعد از استعفا بود که به تلویزیون آمدم.

می‌شود مقایسه‌ای بین فضای کاری در دوره امروز و آن روز انجام داد؟

فضا خیلی فرق کرده، آن زمان به‌ندرت کاری مجوز پیدا می‌کرد که روی صحنه برود. الان عده‌ای نق می‌زنند که فضا بد است، اما آن دوره را درک نکرده‌اند.

از زندگی شخصی‌تان اگر بپرسم اشکالی ندارد؟

تا آن‌جا که بتوانم پاسخ می‌دهم.

با خانم برومند چطور آشنا شدید؟

ما در اصل با یک واسطه آشنا شدیم. یکی از دوستان مشترک‌مان موجب این آشنایی شد و بعد هم با هم ازدواج کردیم.

شما هر دو هنرمند هستید و احتمالا در زندگی هنری مشکلاتی هم داشته است؟

زندگی در حالت معمول، نظم و ترتیب خاصی می‌خواهد، اما در زندگی یک بازیگر چنین نظمی را نمی‌توان به‌طور کامل پیاده کرد. من وقتی سریال گرگ‌ها فیلمبرداری می‌شد، زمان زیادی در خانه نبودم. این یک نمونه است. ممکن است در زندگی عادی وقتی مردی یک‌ماه در منزل نباشد، همسرش تحمل نکند، اما در زندگی یک هنرپیشه، این موارد زیاد اتفاق می‌افتد. اصلا موضوعی طبیعی است. در زندگی هنرمندان یک مشکل دیگر هم هست. البته من آن را مشکل نمی‌دانم، اما عده‌ای را دیده‌ام که آن را معضل می‌دانند. یک هنرمند وقتی در میان مردم ظاهر می‌شود، به‌ویژه اگر هنرمندی شناخته‌شده باشد، مردم به او رجوع می‌کنند، می‌خواهند عکس بگیرند و ممکن است کسی خسته شود، اما اینها هم جزیی از زندگی هنرمند است. متاسفانه خیلی‌ها خودشان را می‌گیرند، اما من واقعا از این رفتار ناراحت می‌شوم. به آنها می‌گویم اگر مردم نباشند، شما نیستید. بگذار مردم بیایند و با تو سخن بگویند. بگذار از تو فاصله نگیرند.

[ad_2]

لینک منبع

اسعدیان: نگاه هیات مدیره خانه سینما با مدیرعامل همسو است

[ad_1]

همایون اسعدیان رییس هیات مدیره خانه سینما با اشاره به فعالیت های هیات مدیره قبلی بیان کرد: همه هیات مدیره ها در هر دوره ای تلاش کردند و الان در وضعیت خوبی هستیم.

وی ادامه داد: شاهسواری به عنوان مدیرعامل خانه سینما برنامه های درستی دارد و نگاه و برنامه های هیات مدیره با نگاه او همسو است.

رییس هیات مدیره خانه سینما رویکرد بعضی از رسانه ها که موضوع چند شغله بودن بعضی از اعضای هیات مدیره را مطرح کردند، شیطنت خوانده و گفت: مدیرعامل خانه سینما در صندوق هنر و موزه سینما کرسی ثابت دارد و در آنجا به عنوان مدیر عامل خانه سینما حضور دارد نه منوچهر شاهسواری. ما سعی می کنیم این کرسی های ثابت را برای خانه سینما نگه داریم تا اصناف ما در چنین جایگاه هایی حضور داشته باشند.

وی افزود: مبنای هیات مدیره بررسی فعالیت های هیات مدیره قبلی است برای مثال یکی از این کارها طرح امنیت شغلی است که قول می دهیم در ۶ ماه آینده این مساله حل شود. جهش شغلی در سینمای ایران از مسایل ماست ولی امیدواریم دچار ساده اندیشی نشویم که فکر کنیم با یک طرح ساده می توان همه چیز را پیش برد.

اسعدیان با اشاره به اهمیت مساله بیمه اعضای صنوف خانه سینما گفت: مثل همیشه مساله اصناف بیمه اعضا است و طبق آمار ۴ میلیاد و ۴۰۰ میلیون تومان سال گذشته برای بیمه اعضا مصرف شد که ۳ میلیارد و ۷۰۰ آن از سوی خود اعضا پرداخت شد.

رییس هیات مدیره خانه سینما ادامه داد: اجرای طرح شفاف سازی دیگر کار ما است چون ما آیین نامه شفافی نداریم. اگر طرح شفاف سازی صنوف انجام شود با خیال راحت به کار می پردازیم و در این مسیر تمام تلاش سینما این است که کسی از این حداقل امکان سینمایی محروم نشود.

به پیشنهاد فاطمه معتمدآریا کمیته هایی تشکیل شده ‌که کمیته رفاهی توسط خود ایشان و کمیته روابط عمومی توسط کامران ملکی اداره می شودوی به جلسات هیات مدیره فعلی با شورای مرکزی صنوف اشاره کرد و گفت: ما خواستیم در جریان امور شورای مرکزی صنوف قرار بگیریم که از جمله جلسات ما با تدوینگران، تهیه کنندگان و کارگردانان بوده است. به پیشنهاد فاطمه معتمدآریا کمیته هایی تشکیل شده ‌که کمیته رفاهی توسط خود ایشان و کمیته روابط عمومی توسط کامران ملکی اداره می شود. به دنبال کمیته فرهنگ و آموزش و پژوهش هم هستیم که با تغییر کاربری مدرسه ملی این کمیته هم رویکردهایش به طور مشخص تر ساماندهی می شود.

اسعدیان اضافه کرد: تاکنون ۱۶ صنف خانه سینما ثبت قانونی در وزارت کار شدند صنوف دیگری هم هستند که در حال ثبت هستند اما شرایطی دارند که باید فراهم شود. این روند به این معنی نیست که زیر نظر وزارت کار می رویم. ما در خانه سینما یک صنف کارگردانان داریم اما ممکن است ده ها انجمن در این راستا کار کنند.

اسعدیان در بخش دیگر صحبت هایش عنوان کرد: نکته بعدی جشن خانه سینما است که امسال شیوه آن عوض شد و دوستان پذیرفتند این جراحی شکل بگیرد. بر همین اساس آکادمی جشن تشکیل شد و آنها فعالیت های خود را انجام می دهند و البته دیگر مثل گذشته مراسم فیلم دیدن در خانه سینما انجام نمی شود.

[ad_2]

لینک منبع

تبریک مجری سابق تلویزیون به استاد عالمى در صفحه اینستاگرامش

[ad_1]

 

 

استاد اکبر عالمى؛ عزیز خسرو سینایى؛ و جناب احمد نجفى در آیین سال روز میلاد حضرت عالمى؛ ١٩ تیرماه ٩۶! سه نخبه گران قدر که به حق وجودشان براى ایران و ایرانیان، بالنده و افتخار است! عمر و عزتشان مستزاد و مستدام!

The honours of the Iranian nation and culture: dr Akbar Alemi; khossrow Seena’ei; and Ahmad Nadjafi; Art prof.; Director; and Actor. All are the best of Iran artists.

 

[ad_2]

لینک منبع

قرارداد ۴ فیلم سینمایی ثبت شد تهمینه میلانی به سینماها می‌آید

[ad_1]

 

غلامرضا فرجی سخنگوی شورای صنفی نمایش درباره خروجی جلسه امروز ۱۹ تیرماه شورا گفت: در جلسه امروز شورا قرارداد فیلم سینمایی «قهرمانان کوچک» ساخته حسین قناعت در گروه آزادی بعد از فیلم سینمایی «سارا و آیدا» ساخته مازیار میری، فیلم سینمایی «ملی و راه های نرفته اش» به کارگردانی تهمینه میلانی در گروه کورش بعد از «بیست و یک روز بعد» ساخته محمد خردمندان، فیلم سینمایی «خالتور» ساخته آرش معیریان در گروه قدس بعد از «ساعت ۵ عصر» ساخته مهران مدیری و فیلم سینمایی «زرد» به کارگردانی مصطفی تقی زاده در گروه سینمایی قدس بعد از «خالتور» ثبت شد.

وی در پایان گفت: در جلسه امروز شورا مقرر شد به سینمای کودک و نوجوان کمک شود و این امر در دستور کار قرار بگیرد همچنین با توجه به اینکه فیلم های روی پرده کف فروش خود را حفظ کرده اند، اکران آنها تا هفته آینده ادامه دارد.

[ad_2]

لینک منبع

السا مارتینلی بازیگر ایتالیایی درگذشت

[ad_1]

این بازیگر در فیلم کارگردان‌های سرشناسی چون ماریو مونیچلی، اورسن ولز، هاوارد هاکس و رژه وادیم را در کارنامه دارد.

او پس از بازی در فیلم «جنگجوی سرخ‌پوست» به بازی در تولیدات مشترک آمریکا و اروپا ادامه داد که حاصل آن فیلم‌هایی چون «دوناتلا» به کارگردانی ماریو مونیچلی در سال ۱۹۵۶ و «هاتاری» به کارگردانی هاوارد هاکس در سال ۱۹۶۲ بود.  او در اقتباس سینمایی اورسن ولز از رمان «محاکمه» اثر مشهور فرانتس کافکا نیز بازی کرده بود.

مارتینلی برای بازی فیلم «دوناتلا» خرس نقره‌ای جشنواره فیلم برلین را دریافت کرد. او در این فیلم نقش زنی از طبقه فرودست جامعه را بازی می‌کرد که در رویدادی با فردی از طبقه اشرافی اشتباه گرفته می‌شود.

بازیگر ایتالیایی کهنه‌کار در دوران فعالیت هنری خود در بیش از ۴۰ فیلم سینمایی بازی کرد. او علاوه بر آن در بسیاری از آثار تلویزیونی ایتالیایی نیز نقش آفرید. او آخرین بار سال ۱۹۹۲ در فیلمی به زبان انگلیسی بازی کرده بود.

[ad_2]

لینک منبع

پیام تبریک پرویز پرستویی برای موفقیت حاتمی‌کیا و حمیدیان ‘بادیگارد’ برنده سه جایزه جشنواره مستقل فیلم وین

[ad_1]

 فیلم بادیگارد جوایز بهترین کارگردان و بهترین کارگردانی هنری (Best Art Direction) را به دست آورد و همچنین جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل نیز به ‘بابک حمیدیان’ برای ایفای نقش در فیلم بادیگارد تعلق گرفت.
جشنواره مستقل فیلم وین در روزهای ۳ تا ۷ ژوییه (۱۲ تا ۱۶ تیر) در شهر وین برگزار شد. گفتنی است که جشنواره مستقل فیلم وین یک سازمان غیرانتفاعی است که هدف آن کشف و ارتقای هنرمندان و مخاطبان مستقل اعلام شده است.
در این جشنواره در بخش های فیلم بلند، فیلم کوتاه، مستند، موزیکال، انیمیشن و موزیک ویدئو رقابت کردند. بادیگارد در بخش فیلم بلند علاوه بر فیلم بادیگارد سه فیلم روز تشییع جنازه (Funeral Day) به کارگردانی جان وینبرگ، ‘یک میلیون عشق در من’ ساخته سمپسون یوئن و ‘پلاتونوف’ ساخته آندریاس مورل نیز حضور داشتند.
بادیگارد به تهیه‌کنندگی احسان محمدحسنی و کارگردانی ابراهیم حاتمی‌کیا یکی از محصولات سازمان هنری رسانه‌ای اوج است که پس از درخشش در جشنواره فیلم فجر، در اکران عمومی نیز مورد استقبال گسترده مردم قرار گرفت.

پرویز پرستویی، موفقیت فیلم «بادیگارد» در جشنواره فیلم وین را به ابراهیم حاتمی‌کیا و همچنین بابک حمیدیان تبریک گفت.

او در پیامی برای حاتمی‌کیا نوشت: «آقای ابراهیم حاتمی‌کیای عزیز، موفقیت شما را در جشنواره بین‌المللی فیلم وین برای فیلم «بادیگارد» تبریک میگم و امیدوارم در فیلم جدیدتان هم خوش بدرخشید.»

پرستویی همچنین برای حمیدیان نوشت: «بابک عزیز، موفقیتت را در جشنواره بین‌المللی فیلم وین به‌خاطر بازی خوبت در فیلم بادیگارد تبریک میگویم و آرزوی بهترین‌ها رو برایت دارم و امیدوارم که در فیلم جدید آقای حاتمی‌کیا مثل همیشه خوش بدرخشی.»

[ad_2]

لینک منبع